In De slaap van het monster is Nike Hatzfield drieëndertig jaar oud als zijn buitengewone geheugen hem terugvoert naar de allereerste dagen na zijn geboorte. We schrijven 1993. Joegoslavië ligt op zieltogen, de Bosnisch-Servische granaten regenen neer op het ziekenhuis van Sarajevo. Nike deelt daar zijn bed en zijn eerste levensdagen met Amir en Leyla, wezen net als hij. Nikes leven neemt een radicale wending wanneer hij zich herinnert dat hij ooit gezworen heeft zijn medelotgenoten terug te vinden en "voor altijd te beschermen".

Tussen zijn herinnering aan 1993 en de hedendaagse realiteit van 2026 ervaart Nike Hatzfield een brute samentrekking van de tijd, alsof zijn toekomst van 2026 al genetisch bepaald was bij zijn eerste ademhaling in 1993. Een golf van religieus obscurantisme ontwricht de democratieën en een gewetenloze machtswellusteling, Optus Warhole, is een reële dreiging...
Nike en Leyla vinden elkaar terug. Amir houdt zich staande samen met de Sascha, een verschoppeling en het vierde stukje van de puzzel...

In 32 december schudt de wereld opnieuw op haar grondvesten, nu als schouwtoneel van geniale doch intens kwaadaardige manifestaties van -opnieuw- Optus Warhole, die zichzelf uitgeroepen heeft tot Kunstenaar van het Absolute Kwaad...

Zou de titel Afspraak in Parijs erop wijzen dat de zoektocht van Nike, ingegeven door zijn belofte om de drie wezen uit Sarajevo 1993 weer bijeen te brengen, bijna ten einde is...?

Tenzij er nog een vierde en laatste bedrijf volgt...


De cyclus van De slaap van het monster is Enki Bilals magnum opus.
Sleutelwoord is hier 'het geheugen'. Het individuele en collectieve geheugen, waarin beschrijvingen van het uiteenvallen van Bilals geboorteland Joegoslavië zich vermengen met geschilderde beelden waarin verleden, heden en toekomst een hallucinatoir geheel vormen. Een voorspellend geheugen ook, dat in potentie een beeld laat zien van toekomstige Balkans overal ter wereld, onze wereld.