Recensies op De Poort

As van de Katharen-10 - De brandstapel

Philippe Jarbinet Arboris 48 pagina's Liefde en passie in een gruwelijke geschiedenisles

Het is raadzaam de hele reeks nog eens te herlezen met dit laatste deel als ultieme bekroning. Allereerst presenteert De as van de Katharen een boeiende historische setting. In de twaalfde en dertiende eeuw raakte het Kathaarse geloof erg in opkomst in het zuiden van Frankrijk en in delen van Itali�. Deze 'goede christenen', zoals ze zichzelf ook wel noemden, hingen een puur geloof aan zonder rijkdom. Dit stond in schril contrast met het katholieke geloof. Vaak wonnen de Katharen dan ook debatten op argumenten. De paus besloot dan maar dat de Katharen een bedreiging waren en gebruikte zijn politieke macht en invloed om de gelovigen te laten bestrijden via de Franse koning. Ook de inquisitie werd eropaf gestuurd. Gevolg: tientallen jaren van gruwelijkheden tegen dit vreedzame volk. In dit epos maken we mee hoe de Katharen bijna alles verliezen, toch weer aan de winnende hand zijn en uiteindelijk verslagen worden. Met Helena als hoofdpersoon zijn we deelgenoten van haar liefde en passie tijdens deze gruwelijke geschiedenisles. Helena's vader en moeder zijn vermoord toen ze nog een peuter was. Ze wordt opgevangen door Bernard van Lorac bij wie ze samen opgroeit met Bernards twee kinderen, Guillaume en Richard. Beiden zullen nog een belangrijke rol spelen in haar verdere leven. Als Helena twaalf is, zal haar rustige leventje ruw verstoord worden door de moord op haar pleegvader. Een katholieke leenheer neemt het bewind over in Lorac en Helena vindt een toevluchtsoord bij de Kathaarse buren. Als snel bekwaamt ze zich in de vechtkunst en wordt ze een fel en passioneel verdediger van de Kathaarse zaak. Het kasteel van haar vader weet ze te heroveren en als barones van Lorac wordt ze een van de grote leiders. Toch is Helena ook een jonge, oprgoeiende vrouw, die verliefd wordt op haar pleegbroer Guillaume, die verkracht word door haar andere pleegbroer Richard en die uiteindelijk haar grote liefde Jordan vindt. In de strijd zal ze vele vrienden verliezen. Philippe Jarbinet weet dus een geweldig verhaal neer te zetten. Zijn tekenstijl is in de eerste delen nog wat onhandig en een beetje priegelig. Bij het laatste deel echter is zijn stijl ge�volueerd tot een aantrekkelijke, zwierige stijl met een piekfijne inkleuring. Van zijn hand verscheen eveneens Sam Bracken, ook uitgegeven door Arboris. Wie meer wil weten over de Katharen, kan zijn heil zoeken op de Franstalige website www.cathares.org waar in de reeks onder meer ook naar wordt verwezen.

En daarmee Basta!-7 - Het bloed van Merlijn

Wim Swerts, Vanas & Tom Bouden Standaard Uitgeverij 32 pagina's Voor het grootste gedeelte van de striplezende bevolking...

Een openingssc�ne die de nachtmerrie van veel pukkelende pubers voorstelt, een nieuw liefje voor Isa die aan de ziekte van Gilles de la Tourette lijdt (uw scheldwoordenboek zal er met rasse schreden mee vooruitgaan), een cactusminnende medemens als running gag, een op de bus wachtende lookalike van Kiekeboe, een snuifje Rode Ridder �n dan hebben we nog niet eens het hoofdverhaal meegegeven van het zevende album van En daarmee Basta! Jeugdsitcom voor jong en oud (te bekijken op Ketnet, mag aangeraden worden) dat ook een papieren leven kreeg. Enkele mensen duiken al in volle vaart weg want de zogenaamde mediastrip � je mag het noemen zoals je wil � kan niet steeds op volle appreciatie rekenen van een klein deel van de striplezende bevolking. Spijtig, want ook in dit zevende album zit genoeg humor, vaart en spielereien om jou minstens een halfuurtje leesplezier te bezorgen. Je moet het zeker eens zelf uitproberen. Maar terug naar het verhaal. Naar het hoofdverhaal meerbepaald nadat we de... euh... verschillende, amusante zijsporen in het scenario achter ons hebben gelaten. Doctor Lugasi is schijnbaar in het bezit van een relikwie met het bloed op van de legendarische Merlijn. Dat verdient een feestelijke inhuldiging waar onze helden gevraagd worden een dienende figurantenrol te spelen. Een kolfje naar de hand van de equipe van En daarmee Basta!, alhoewel? Als blijkt dat een mysterieuze � uiteraard criminele � organisatie met dat bloed een heel kloonleger aan Merlijnen wil maken, gaan de poppen aan het dansen en is er van een figurantenrol snel geen sprake meer. Op zoek naar vermakelijk en onderhoudend entertainment? Op zoek naar absurde humor, onderbroekenlol en toch enkele doordenkertjes? Dan vind je met dit album wat je zocht! En daarmee... uit!

Laatste station-2 - Roodkapjes bar

Erik Wielaert & Willy Linthout Standaard Uitgeverij 48 pagina's Hallucinante spaghettitrip

"Paris Hilton verwacht op de heropening van de Red Pepper!" "Sara scheert na amper tweehonderd afleveringen haar oksels!" "Koen Crucke heeft geen pik op Davy Brocatus." Dag na dag worden we allemaal gehersenspoeld met dergelijk schokkend nieuws. Maar in de gespecialiseerde pers hebben we geen woord gelezen over Het laatste station, de jongste strip van Standaard Uitgeverij. Nochtans wordt het woord "masturberen" er expliciet in gebruikt! H�h�, nu er in de eerste alinea genoeg keywords zitten om de helft van surfend Vlaanderen naar deze recensie te lokken, kunnen we eindelijk van wal steken. Dit tweede deel van Het laatste station is een van de meest boeiende strips van het moment. De Antwerpse politierechercheur Vandermeulen is na zijn lange opname in de psychiatrie eindelijk weer geschikt bevonden voor actieve dienst. Zijn eerste opdracht is het oprollen van een dealernetwerk dat sterk verontreinigde drugs levert aan de verslaafde hoertjes van het Schipperskwartier. Al snel leiden alle sporen naar Roodkapjes Bar, een sprookjesachtige seksclub. Maar Vandermeulen heeft meer aan zijn hoofd. Hij wordt vader. Of dat verbeeldt hij zich tenminste. Collega's lachen hem uit, zijn psychiater luistert niet naar hem, en dan slaan de stoppen weer door. Overal ziet Vandermeulen de geest van zijn baby, Swa junior, verschijnen. Dat levert pakken hilarische, maar even pijnlijke momenten op die het verhaal alleen maar meer diepgang geven. Scenarist Willy Linthout, die zelf zijn zoon verloor door zelfdoding, slaagt er opnieuw in de beladen thematiek aanschouwbaar te maken. In tegenstelling tot de directe aanpak in het fel geprezen Het jaar van de olifant, kiest hij ervoor om in deze strip zijn beproefde Urbanus-techniek toe te passen. Denk aan propvolle kaders waarin je meegevoerd wordt in een organisch aanvoelend verhaal boordevol grappen en grofheden met als enige bizarre stabiele factor Urbanus zelf. Het laatste station doet er nog een schepje bovenop. Hoofdfiguur rechercheur Vandermeulen is hier een hyperkinetische, untouchable Andy Sipowicz die de zaak alleen maar chaotischer en stuurlozer maakt. Als de nerveuze camera dan toch eens stopt, is het om je een slag in het gezicht te geven met een pakkend woord of beeld. Of zou het toeval zijn dat er net een olifant sterft? Deze hallucinante spaghetti van verstrengelde verhaallijnen wordt getekend door de Nederlandse smallpresstekenaar Erik Wielaert. Ondanks vele sterke momenten (de drugstrip, de bureausc�ne op plaat 20,...) biedt zijn tekenstijl vaak te weinig weerwerk aan de tekst. Bovendien is de inkleuring ronduit irritant. Jammer. Toch heeft Standaard Uitgeverij met Het laatste station een te ontdekken Grand Cru uitgebracht. Met een warrig etiket, maar erg scherp geprijsd en gezegend met een prachtige afdronk.

Sam-10 - Aan de grond

Jan Bosschaert & Marc Legendre Standaard Uitgeverij 40 pagina's Hilariteit � la Biebel

We kennen het allemaal... Je ziet op eBay dat ultieme koopje dat je nog ontbreekt, de prijs is schappelijk, dus waarom ook niet? Maar de zaken zijn niet altijd zoals ze voorgesteld werden. Het is niet anders met de vissersboot Crevette die de baas via voornoemde veilingsite kocht. Samen met Sam en Maxime gaat hij in Bretagne zijn nieuwste aanwinst ophalen. Alles verloopt op rolletjes, maar een bende Russen ligt op de loer. In ferm dronken toestand wordt 's avonds het ruime sop gekozen. Wanneer de Crevette op een zandbank vlakbij een klein eiland vastloopt, blijkt de lading uit een nest Chinezen te bestaan die in Engeland een nieuw leven wil beginnen. In de bespreking van deel 9 had de Stripspeciaal-Zaak het over de comebackmatch van Jan Bosschaert en Marc Legendre. Ondanks de nodige inzet wist het tweetal toen nog niet volledig te overtuigen. Hoe zit het deze keer? Sam 10 speelt alweer lekker in op de actualiteit. eBay, mensensmokkel en de terreurdreiging zijn allemaal elementen die in dit verhaal van Sam aan bod komen en hoe! Legendre begint ferm op dreef te komen en laat bij momenten een absurde hilariteit � la Biebel op de lezer los. Ooit zelfmoordterroristen in een simulatieoutfit bezig gezien? Nu wel! Met humor alleen versla je echter geen criticasters. Aan de grond is avontuurlijker dan zijn voorganger en breekt een beetje uit het garagewereldje los. Net zoals in Asterix waar verhalen in en (ver) buiten het dorp elkaar afwisselen. Als geen ander voelt Bosschaert daarbij het vertelritme van zijn scenarist aan. Het samenspel klopt met andere woorden als een bus. Hoewel het verteltempo op zich nog wat trager mag (net als het vorige deel wordt er stevig gas gegeven en is het al gedaan na 40 pagina's in plaats van 48 zoals tot en met deel 8), kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat het jonge volkje dit enorm zal kunnen smaken. Voor de oudere rotten (al ben je maar zo oud als je jezelf voelt) onder ons is het beslist een blij weerzien met een frisse Sam die nog altijd dezelfde grimas op onze gezichten weet te toveren. Sam gaat er in dit deel alvast op vooruit. Onze verwachtingen rond het elfde deel, dat in oktober zal verschijnen, zijn dan ook hooggespannen.

D�viances - D�viances

Auteur: Kei Toume Japanse uitgever: Gentosha Comics Franse uitgever: Taifu Comics Beginjaar: 2002 (1992-1994) Aantal volumes: 1 Genre: -
Verhaal: Yanagawa verveelt zich. Hij speelde vroeger vaak piano maar is gestopt. Hij heeft een mooie en leuke vriendin, maar het boeit hem niet al te veel. En dan komt hij Arishima, een medeleerlinge, tegen in een �rookhoekje�. Ze heeft haar eigen kleine wiethandeltje opgestart en biedt Yanagawa aan om het ook een keertje te proberen. Een kleine jongen komt een geest tegen en begint zich eraan te hechten. hij weet wel dat hij niets mag zeggen tegen de anderen, op gevaar dat de geest zou verdwijnen� Nog andere verhaaltjes van Kei Toume, hoofdzakelijk over menselijke relaties, maken deel uit van D�viances.

Mijn mening: Kortverhaaltjes van Kei Toume van nog v��r Zero? Nee, dat kan niet goedkomen! Zero was al bijna een ramp en enkel en alleen weggelegd voor de fans van de mangaka (zoals deze jongen hier), wat moet dat dan niet zijn met D�viances?? Welnu, het valt allemaal nog heel goed mee. Om niet te zeggen dat ik in deze collectie meerdere keren het handelskenmerk van Toume terugvindt: een bittere melancholische zeemzoeterige sfeer die de lezer onmiddellijk bij de keel grijpt. Enkel de oudste werken (achteraan het volume) tonen aan dat ook Toume moest beginnen bij nul. Toen moest ze trouwens ook nog haar zeer aangename tekenstijl ontwikkelen. Voor de rest� tja, dit is een compilatie van wat ouder werk van een mangaka die niet bij iedereen geliefd is. Dus een verkoopstopper zal het zeker niet worden, en dat zou trouwens ook overdreven zijn. Het verhaaltje over de geest en dat van de jongen met zijn fiets steken er wat mij betreft uit en kunnen concurreren met het betere werk van Toume. Het hoofdverhaaltje en enkele andere zijn degelijk leesvoer en eigenlijk enkel het laatste verhaaltje (dus het oudste) is lachwekkend. Met andere woorden: deze bundel is al heel wat beter dan Zero, maar nog steeds enkel en alleen bestemd voor de fans van de mangaka.

Rinosseros (02/05/2008)